წიგნები

ანოტაცია · ნაწილი 1. უკანასკნელი ორშაბათი დედამიწაზე

ორშაბათს ყველა ვერ იტანს. ეს ახალი ამბავი არ არის. ახალი ამბავი ისაა, რომ ერთ დღეს ორშაბათმაც გაიგო.

გაიბუტა თავის თავზე, გაიბუტა წინაპრებზე, გაიბუტა კაცობრიობაზე. მერე ძველი ტყავის ჩემოდანი ჩამოიღო, ის, სადაც წარუმატებელი მიზნების საბაბები ინახება, ჩაალაგა პირველი მაღვიძარა, გეგმების ასაწყობი კონსტრუქტორი და წინაპრების ფოტოები, და კარი გაიჯახუნა.

დედამიწაზე კი ცხოვრება გრძელდება, ოღონდ ცოტა უცნაურად. დატა ბაგაშვილი, ერორის ძე და უფროსი აიტი სპეციალისტი, ყოველ ორშაბათს ცხოვრების შეცვლას აპირებს (სოფელში დაბრუნებას, თუ იქ Wi-Fi იქნება). არქიტექტორი ორმოცდაათს გადაცილებულია, პენსიის სიმშვიდეს ელოდება და ამ ლოდინში მხოლოდ კუებს და მცენარეებს ენდობა. მის ქვემოთ ცხოვრობს ჰაიკუ, ახალგაზრდა მწერალი ნახევრად ჭაღარა ხუჭუჭა თმით, რომელსაც ჯერ არცერთი წიგნი არ დაუწერია, სამაგიეროდ, ზემოდან წყალი ჩამოსდის და ხელოსანს ორშაბათს ელოდება.

მხოლოდ ერთი პრობლემაა: ორშაბათი აღარ მოდის.

„უკანასკნელი ორშაბათი დედამიწაზე“ არის „აბსურდონავტების“ პირველი ნაწილი: ამბავი იმაზე, რა ხდება, როცა კვირის ყველაზე შეძულებული დღე უბრალოდ ქრება, და იმაზე, რომ სამყაროში ზედმეტი დღე არ არსებობს, ორშაბათიც კი. აქ იცინებ, ჩაფიქრდები და შეიძლება პირველად შეგეცოდოს ორშაბათი.

წაიკითხე. სჯობს ორშაბათამდე, ყოველი შემთხვევისთვის.

ანოტაცია · ნაწილი 2. ღმერთიც ადამიანია

შემქმნელს ახალი სამყაროს შექმნა აქვს დაკვეთილი. დედლაინი მკაცრია, ენერგიის ბიუჯეტი კი ისეთი შეკვეცილი, რომ ფერებზეც დაზოგვა მოუწევს. ამას ემატება მეუღლე, ქალბატონი გულიკო, რომელიც დიდი ხანია ჩივის, სახლში ნაკლებად შემოდიხარო. ერთადერთი, ვინც ყველაფერს ასწრებს, უფროსია: უმცროსი პროექტ მენეჯერი ორი ყურსასმენით, ნაბიჯების მრიცხველით და უსასრულო დოკუმენტებით, რომელიც უკვე რამდენიმე საუკუნეა ცდილობს, ლოცვებზე პასუხის ღილაკი შეაკეთოს (ქარხნული წუნია, ასე რომ, იმედი ნაკლებია).

გამოსავალი ერთია: დელეგირება. დე-ლე-გი-რე-ბა.

ასე აღმოჩნდებიან ზეცის სამუშაო ოთახში აბსურდონავტები. ჰაიკუს ყველაფრის სჯერა, პროფესორს არაფრის, მით უმეტეს, ღრუბელზე შემომჯდარი მამაკაცის, რომელსაც წვერი წებოთი აქვს მიმაგრებული. მათ უნდა ააშენონ სამყარო, სადაც ყველამ დაბადებიდანვე იცის, რისთვის მოვიდა. იდეა მშვენიერია. სანამ რეალიზაციამდე არ მივა.

„ღმერთიც ადამიანია“ არის „აბსურდონავტების“ მეორე ნაწილი: წიგნი იმაზე, რომ ზეცაშიც ოფისია, ღმერთსაც აქვს ოჯახი და ცუდი სამუშაო გრაფიკი, რწმენა და ეჭვი კი საუკეთესო მეგობრები არიან. აქ ბევრს იცინებ, ცოტას ჩაფიქრდები და ბოლოს შეიძლება აღმოაჩინო, რომ შენი დანიშნულების ძებნაც თავისთავად დანიშნულებაა.